sobota, 12 listopada 2016

BARWY POŻEGNAŃ

                                                        Pablo Picasso "Tragedia"

                                                                 powrót zimy
                                                    spod płaszcza wdowy rąbek
                                                             czerwonej sukni

                                                           na niej naszyta łata
                                                              z jego garnituru

                                                             zapada zmierzch
                                                           naprzeciwko światło
                                                              z domu sąsiada

                                                             siedząc bez ruchu
                                                        przyglądam się blaskowi
                                                         bursztynu z nad morza

                                                            chłopczyk układa
                                                             serce z muszelek

                                                                odchodząc
                                                        w kolorowej butelce
                                                              zamykam łzy

Rengay - Magdalena Banaszkiewicz 1,3,5/ Katarzyna Tkacz 2,4,6

niedziela, 6 listopada 2016

Zamknęła za sobą drzwi.
Wyszła w tajemnicy i milczeniu,
bez żadnego pożegnania.
Z bagażem, bez walizki.

Dzień za dniem w podróży,
tak prędko zmienił się w dekadę.
Kiedy zatrzymała się z niczym,
siadając pod jedynym drzewem?
Sama nie wiedziała, nie czuła nic.

Zmęczenie nie pozwoliło na więcej.
Przestała dźwigać ciężar świata,
gdy w Jej zmarnowanych oczach,
odbiła się Jego niewinna postać.

W jednej chwili na głowie poczuła
wianek z polnych kwiatów,
upleciony przez Ukochanego.
Jednak nie poczuła już czy to jawa czy sen.


Alexandre Cabanel "Ophelia"

wtorek, 1 listopada 2016

Nad miastem wzeszło słońce,
a w naszym świecie tylko chłód.
Ściany zimne, jak nigdy,
tak jak twarze Tych, którzy obok nas.
Tych, którzy odwracają wzrok.

Dlaczego się nie pożegnałaś?
Obiecywałaś, że zawsze będziesz,
że będziesz na mnie czekała.
Co zrobiłam, czego nie widziałam,
że złamałaś przysięgę?

W milczeniu, smutku, potoku łez,
idę tam, gdzie spoglądają na mnie oczy
w których widzę tylko Ciebie.
Może Ktoś powie, co Ty chciałaś?
Może uśmiechnie się, choć jeszcze raz, jak ty?

                                                                                                               
















Pablo Picasso "Kobieta z założonymi rękami"

sobota, 22 października 2016

W niewoli ciała, w paraliżu milczenia.
Płynie przez fiordy, jeziora, idzie przez lasy.
Morze pozostaje dla niej wciąż zamknięte.
Jedyne co posiada, to ona sama.

Tuląca się do siebie w mroźne ranki i noce.
Okrąża ziemię w ciszy, nikt jej nie dostrzega.
W głowie towarzyszy Jej muzyka,
którą podgłaśnia, jak najbardziej,
by nie słyszeć myśli, które zżerają ją od środka.

Nie wie dokąd doprowadzi ją samotna droga.
Tego lęka się najbardziej, przez to nie może spać.
Choć dokładnie wie, gdzie powinna się zatrzymać.                                                               Gdzie powinien zatrzymać się ten ktoś.
Kto ściszy muzykę i wtuli się w jej ciało i umysł.



Hans Dahl "Fjord krajobraz z kobietą siedzącą na skale"

czwartek, 20 października 2016

PORA OBIADU

                                                Anna Ancher "Kobieta w kuchni"

                                                                 pora obiadu -
                                                      pięknie pachnie w kuchni
                                                               róża od niego

wtorek, 20 września 2016

Vincent van Gogh "Le café de nuit" 
Kolejny list wysłany
do mojego wnętrza.
Może wrzucić wszystko w piec?
I tak, adres wciąż nieznany.

Każdego dnia pragnę
zabrać Cię z sobą,
gdzie jeszcze nikt nie dotarł.
Ale Ty wolisz stać w miejscu.

Puls, który odczuwam,
wciąż zwalnia.
Tylko Ty możesz go przyspieszyć.
Czy mnie uratujesz?

Kiedy zawitasz w kawiarence,
gdzie od dawna rezerwuje nasz stolik?
Gdzie w rogu pan i pani z drewna,
a przy nich, biało czerwony bukiet kwiatów.

Może to właśnie dziś?
Dlatego pozwól, że już skończę.
Z nadzieją pójdę przed siebie.
I znów wejdę do środka.

Popatrzę na obejmujących się staruszków.
I widząc co dzieje się na wprost mnie,
dotknę dłońmi ust, zamknę oczy,
i zamiast czerwonego wina posmakuje kropel łez.

piątek, 16 września 2016

WIOSENNY OGRÓD

                      Wojciech Weiss "Dziewczynka z Bronowic na krakowskiej skrzyni"

                                                             wiosenny ogród -
                                                              cały ukwiecony
                                                              sweterek córki