czwartek, 19 stycznia 2017

Biel śniegu przykrywa pola, lasy, ulice.
Płatki okrywają również Ciebie.
Tylko, czy nadal, po tylu latach czujesz,
że w tej delikatności, tylko dla Ciebie, jestem ja?

Jezioro w pełni zamarznięte, nakrywa warstwa lodu.
Nic się nie porusza, nic poza moją postacią,
uciekającą od świata, czekającą na Ciebie.
Czy wciąż widzisz mnie w każdej osobie, zamykając oczy?

Wiatr przed którym inni się okrywają
sprawia, że ja w pełni się otwieram, pokazuje siebie.
W ciszy, tylko On i ja, pędzimy ku Tobie.
Jednak, czy słyszysz szept, którego nie słyszy już nikt?


wtorek, 13 grudnia 2016

Bieda wyczuwalna przy zimnym piecu,
w kromce suchego, starego chleba.
Płacz i śmiech wychowywanych dzieci.
Bomba za bombą, gdzieś w oddali,
podczas dwóch wojen światowych.

Wiele dni, wiele lat minęło, a sen,
tak się Wam należący, wciąż nie może być spokojny.
Dlaczego tak się dzieje, jak to możliwe?
Czy do końca kolejne pokolenie utraciło człowieczeństwo?
Utracili wszystko, ci którzy byli dla Was wszystkim?

Nie znani mi przodkowie,
nie pozwolę Wam zostać zapomnianymi.
Może mam po Was kolor włosów, może spojrzenie,
zaufanie do ludzi, może zupełnie nic?
Czy to ważne? Miłość zawsze nosze w sercu.
Dla miłości zrobię wszystko, co powie Wam, kocham.





















Nicolaes Maes "Modlitwa starej kobiety"                                                                                

sobota, 12 listopada 2016

BARWY POŻEGNAŃ

                                                        Pablo Picasso "Tragedia"

                                                                 powrót zimy
                                                    spod płaszcza wdowy rąbek
                                                             czerwonej sukni

                                                           na niej naszyta łata
                                                              z jego garnituru

                                                             zapada zmierzch
                                                           naprzeciwko światło
                                                              z domu sąsiada

                                                             siedząc bez ruchu
                                                        przyglądam się blaskowi
                                                         bursztynu z nad morza

                                                            chłopczyk układa
                                                             serce z muszelek

                                                                odchodząc
                                                        w kolorowej butelce
                                                              zamykam łzy

Rengay - Magdalena Banaszkiewicz 1,3,5/ Katarzyna Tkacz 2,4,6

niedziela, 6 listopada 2016

Zamknęła za sobą drzwi.
Wyszła w tajemnicy i milczeniu,
bez żadnego pożegnania.
Z bagażem, bez walizki.

Dzień za dniem w podróży,
tak prędko zmienił się w dekadę.
Kiedy zatrzymała się z niczym,
siadając pod jedynym drzewem?
Sama nie wiedziała, nie czuła nic.

Zmęczenie nie pozwoliło na więcej.
Przestała dźwigać ciężar świata,
gdy w Jej zmarnowanych oczach,
odbiła się Jego niewinna postać.

W jednej chwili na głowie poczuła
wianek z polnych kwiatów,
upleciony przez Ukochanego.
Jednak nie poczuła już czy to jawa czy sen.


Alexandre Cabanel "Ophelia"

wtorek, 1 listopada 2016

Nad miastem wzeszło słońce,
a w naszym świecie tylko chłód.
Ściany zimne, jak nigdy,
tak jak twarze Tych, którzy obok nas.
Tych, którzy odwracają wzrok.

Dlaczego się nie pożegnałaś?
Obiecywałaś, że zawsze będziesz,
że będziesz na mnie czekała.
Co zrobiłam, czego nie widziałam,
że złamałaś przysięgę?

W milczeniu, smutku, potoku łez,
idę tam, gdzie spoglądają na mnie oczy
w których widzę tylko Ciebie.
Może Ktoś powie, co Ty chciałaś?
Może uśmiechnie się, choć jeszcze raz, jak ty?

                                                                                                               
















Pablo Picasso "Kobieta z założonymi rękami"

sobota, 22 października 2016

W niewoli ciała, w paraliżu milczenia.
Płynie przez fiordy, jeziora, idzie przez lasy.
Morze pozostaje dla niej wciąż zamknięte.
Jedyne co posiada, to ona sama.

Tuląca się do siebie w mroźne ranki i noce.
Okrąża ziemię w ciszy, nikt jej nie dostrzega.
W głowie towarzyszy Jej muzyka,
którą podgłaśnia, jak najbardziej,
by nie słyszeć myśli, które zżerają ją od środka.

Nie wie dokąd doprowadzi ją samotna droga.
Tego lęka się najbardziej, przez to nie może spać.
Choć dokładnie wie, gdzie powinna się zatrzymać.                                                               Gdzie powinien zatrzymać się ten ktoś.
Kto ściszy muzykę i wtuli się w jej ciało i umysł.



Hans Dahl "Fjord krajobraz z kobietą siedzącą na skale"

czwartek, 20 października 2016

PORA OBIADU

                                                Anna Ancher "Kobieta w kuchni"

                                                                 pora obiadu -
                                                      pięknie pachnie w kuchni
                                                               róża od niego