piątek, 28 grudnia 2012



                                     KOLEJNA ROCZNICA



                                                         Katarzyna Tkacz

                                                          kolejna rocznica
                                                            już nie iskrzy
                                                             w kominku

piątek, 21 grudnia 2012



                                 PRZYSIĘGA MAŁŻEŃSKA



                                                          Katarzyna Tkacz
                                                       
                                                       przysięga małżeńska
                                                         z kościoła ucieka
                                                          bezdomny pies

piątek, 14 grudnia 2012



                                                    POŻAR


                                              Hjalmar Srtaat "Przy fortepianie"

                                                                 pożar
                                                pianista zrywa się - uderzając
                                                      mocniej w fortepian

sobota, 8 grudnia 2012


                                     BRAMA WEJŚCIOWA



Katarzyna Tkacz

brama wejściowa
przed jej otwarciem zamykam
swoją przeszłość

poniedziałek, 5 listopada 2012



                                            POCAŁUNEK



                                                         Katarzyna Tkacz

                                                              pocałunek
                                                           zastygła twarz
                                                       figurki na kamienicy

poniedziałek, 29 października 2012



                                    BEZCHMURNE NIEBO


                                         Mariusz Lewandowski "Latarnia morska"

                                                         bezchmurne niebo
                                                           drogę wskazuje
                                                           latarnia morska

poniedziałek, 22 października 2012



                                            PRZYMROZEK


                                                  Maciej Wierzbicki "Kukułka"


                                                               przymrozek
                                                             kukułki skryte
                                                               w zegarach

poniedziałek, 15 października 2012

 

                                               WAKACJE


                                   Canaletto ''Widok ujścia Kanału Grande w Wenecji''


                                                                  wakacje
                                                           tłum gondolierów
                                                             na pocztówce

poniedziałek, 8 października 2012



                                               KAPLICZKA


                                      Józef Rapacki "Kapliczka na starej wierzbie"

                                                 
                                                              kapliczka
                                                                klękam
                                                           po koniczynę

poniedziałek, 1 października 2012



                                           PIERWIOSNEK


                                           Arthur Hopkins "Wino z pierwiosnków"


                                                             pierwiosnek
                                                          ze snu budzą się
                                                                uczucia

poniedziałek, 24 września 2012



                                                   URLOP



                                                          Katarzyna Tkacz

                                                                  urlop
                                                       pszczoły w ogrodzie
                                                                pracują

poniedziałek, 17 września 2012



                                                 CYKUTA


                                     Władysław Ślewiński "Śpiąca kobieta z kotem"


                                                                  cykuta
                                                           wtulony we mnie
                                                               czarny kot

poniedziałek, 10 września 2012



                                        SCHYŁEK JESIENI



                                                          Katarzyna Tkacz

                                                            Schyłek jesieni
                                                             nagie drzewa
                                                            na fototapecie

poniedziałek, 3 września 2012



                                   PIĄTEK TRZYNASTEGO




piątek trzynastego
przed ślubem zakładam
pożyczone kolczyki

poniedziałek, 27 sierpnia 2012


                                           DZIEŃ MATKI




dzień matki
przy stole siedzą
ceramiczne aniołki

niedziela, 19 sierpnia 2012

                                

                                                 LUSTRO


                                           Katarzyna Kurkowska "Oparta o lustro"

                                   
                                                                   lustro
                                                           w moim odbiciu
                                                              twarz mamy

poniedziałek, 13 sierpnia 2012


                                   WIECZÓR WE DWOJE



                             
                                                         wieczór we dwoje
                                                       chwile pełne czułości
                                                         w czytanej książce

czwartek, 9 sierpnia 2012

                                      WIOSENNY DESZCZ




                                                         wiosenny deszcz
                                                        ze łzami w oczach
                                                     mama wypatruje tęczy

czwartek, 2 sierpnia 2012

                                                   DLA B.



        


                                                             zimowa noc
                                                           ogrzewam się
                                                     szkicując jego portret

poniedziałek, 30 lipca 2012

                                         LETNI WIECZÓR






                                                             letni wieczór
                                                             znów grzmi
                                                        w pokoju rodziców

środa, 25 lipca 2012

                                  ŚNIEŻNE POPOŁUDNIE






                                                       śnieżne popołudnie
                                                        z książki wylatuje
                                                          bocianie pióro

czwartek, 19 lipca 2012

                                         POCZĄTEK ZIMY







początek zimy
wyraz jego twarzy
coraz cieplejszy

wtorek, 17 lipca 2012

                                         PO  POGRZEBIE

                                             

                                               John William Waterhouse "Ofelia"



                                                              po pogrzebie
                                                       kobieta w białej sukni
                                                               sadzi róże

wtorek, 10 lipca 2012

Dojrzałość. Co to właściwie jest takiego? Dlaczego ktoś zdecydował za nas,że od osiemnastego roku życia powinniśmy być dorośli? A,wcześniej nie można być? Ileż to razy dzieci są traktowane tak jak nie powinny,tylko dlatego,że są dziećmi? Zawsze twierdziłam,że są one niejednokrotnie bardziej dojrzałe,niż dorośli. Może dlatego,że sama taka byłam. Od kiedy tylko pamiętam,czyli od piątego roku życia uwidoczniła  się u mnie dojrzałość i z roku na rok była ona silniejsza. Denerwowało mnie jeśli ktoś traktował mnie jak dziecko. Nigdy nie zadawałam dorosłym pytań,wolałam tego co mnie interesuje dowiadywać się sama.
Wychowywałam się w zamożnej rodzinie. Tata był właścicielem salonów samochodowych,a mama była prawnikiem. Byłam jedynaczką,dlatego rodzice obdarowywali mnie wszystkim czego było mi potrzeba. Od najmłodszych lat uczyłam się języków,gry na skrzypcach,baletu. Robiłam to dla siebie,ale też dla rodziców,którzy nauczyli mnie wszystkiego co najważniejsze. To dzięki nim żyłam tak,by najważniejsze nie były moje,a innych potrzeby. To oni mówili mi,żebym nie patrzyła na innych,jeśli tylko wiem,że to co robię jest słuszne.
Mieliśmy bardzo duży dom,sześć pokoi,trzy łazienki,dwie kuchnie. Mogłam wchodzić wszędzie,oczywiście poza sypialnią i łazienkami rodziców. I jeszcze jednym pomieszczeniem. Pewnego dnia mama powiedziała do mnie:
- Kochanie, pod żadnym pozorem nie możesz wchodzić do pokoju na poddaszu,obok sypialni.
Bardzo mnie to zdziwiło,często się zastanawiałam co mieści się w tym pomieszczeniu. Ale,wytłumaczyłam sobie,że pewnie jest tam gabinet mamy w którym trzyma poufne dokumenty sądowe. I na tym cała sprawa się zakończyła. Korciło mnie,by kiedyś tam zajrzeć,ale obiecałam,że tego nie zrobię,więc nie mogłam złamać danego słowa.
Na domysłach mijały lata,aż do tego jesiennego popołudnia,gdy zadzwonił telefon:
- Dzień dobry. Pani Irmina miała wypadek,jest w krytycznym stanie. Obecnie przebywa w szpitalu świętej Marii - powiedział  głos w słuchawce.
W tym momencie zrzuciłam telefon i opadłam na podłogę. Po czym zadzwoniłam do pracy taty. Natychmiast miałam się ubierać i czekać na niego. Gdy podjechał autem pojechaliśmy do szpitala. Kiedy weszliśmy na oddział,czekał już na nas lekarz.
- Bardzo mi przykro,robiliśmy co w naszej mocy,ale niestety nie dało się uratować pańskiej żony.
Moje zachowanie w tej chwili było co najmniej dziwne. Zamiast utonąć w rozpaczy,myślałam:
"Dlaczego ten człowiek mnie nie widział,zachowywał się tak jakbym nie istniała? Czy sądzi,że dwunastolatki nie mają uczuć,nie myślą,że nie można z nimi porozmawiać?"
Wróciliśmy w milczeniu. Ojciec po powrocie zamknął się w "tajemniczym pokoju". Siedział tam do rana,po czym powiedział,że trzeba zacząć załatwiać pogrzeb.
Odbył się on po tygodniu. Najpierw ostatnie pożegnanie na cmentarzu,a później coś czego nie chciałam,czyli stypa w domu. Nie dobrze mi się robi,gdy widzę jak w takiej chwili przychodzi do żałobników grono ludzi i śmieje się tak jakby nic się nie stało. Pociesza wszystkich,że będzie lepiej i trzeba żyć dalej. A,myśli: "Jakie
szczęście,że nie spotkało to mnie". Po godzinach rozmów zostałam przekonana,by jednak ten bezsensowny punkt pogrzebu mógł się odbyć.
W pewnej chwili,gdy jedliśmy poczęstunek zadzwonił telefon,który odebrałam. Pracownik taty powiedział,że zapalił się jeden z salonów i mam powiedzieć tacie,by natychmiast przyjechał na miejsce. Nie było go wśród gości,więc zaczęłam szukać po całym domu. Aż został mi pokój do którego nie mogłam wchodzić. Wtedy się zawahałam. Ale,tym razem musiałam złamać zakaz. Otwarłam drzwi i aż zamarłam. To co zobaczyłam było niewiarygodne.
- Kto to?
- To twoja siostra bliźniaczka Amelia.
Dowiedziałam się,że rodzice nikomu o niej nie mówili,bo wstydzili się choroby córki. W jednej chwili przestali być dla mnie autorytetem. Stali się kompletnie kimś innym. Zrozumiałam,że tak naprawdę ich nie znam. Wszystko czego mnie uczyli nie miało sensu. Powiedziałam,że albo on powie wszystkim o Amelce,albo ja to zrobię. Od tego momentu istniała dla mnie już tylko siostra. Postanowiłam zrobić wszystko,by odkupić błędy rodziców i stracone lata.




                             Katarzyna Tkacz

czwartek, 28 czerwca 2012

Od kiedy pamiętam,zawsze uważałam,że nigdy nie zdecyduję się zakochać. Rok,dwa szczęścia,ciągłego odczuwania sercem,zamiast myślenia. A,po tym czasie nagły szok,dotknięcie prawdy,która jest tak różna od tej o której marzyliśmy. To nie dla mnie.
Żeby to wszystko było takie proste i człowiek zawsze myślał logicznie,a nie uważał,że jest wybrańcem losu,że to właśnie jemu się poszczęści.
Po zajęciach na studiach,jak co dnia i tym razem pojechałam do pobliskiego parku. Lubiłam obserwować przechodzących tamtędy ludzi. Zastanawiałam się jakie mieli,by życie,gdyby nie mieli żon,mężów,dzieci i ilu z nich,pomimo tego,że poświęcają się rodzinie,kiedyś będzie umierało samotnie w szpitalach.
W pewien czerwcowy wieczór dosiadł do mnie,może trzydziestoletni mężczyzna.
- Myśli pani,że ci wszyscy ludzie są szczęśliwi,że czują się kochani?
Po tym pytaniu,poczułam ciepło w sercu. W reszcie ktoś odbiera świat,tak jak ja.
- Ich szczęście,już dawno minęło,bezpowrotnie - odpowiedziałam.
I tak zaczęła się nasza długa,głęboko filozoficzna rozmowa. Bardzo dobrze nam się rozmawiało,dlatego gdy wybiła północ,umówiliśmy się na kolejne spotkanie.
Widywaliśmy się codziennie,nie wiedząc,że coraz bardziej zbliżamy się do siebie. W końcu nadeszła chwila w której Teodor mnie pocałował,po czym wyszeptał:
- Kocham Cię Łucjo.
Nie wyobrażacie sobie jak bardzo czekałam na jego wyznanie. Jak gdyby całkowicie zapominając o moich przemyśleniach. Wcześniej sama chciałam wyznać jemu miłość,ale przecież,jestem kobietą,a dobrze wychowane panny nie mówią pierwsze takich rzeczy. Od dziecka tego mnie uczono.
- Kocham Cię - wyszeptałam.
Mogłam czulej wyznać swoją miłość. Nie zrobiłam tego dlatego,że nie byłam pewna,jaki rodzaj miłości on ma na myśli. Nie wierzyłam,że jakikolwiek mężczyzna może mnie pokochać jak kobietę.
Okazało się,że właśnie taką miłością mnie obdarzył. Gdybyście tylko mogli się kiedyś poczuć,tak jak ja,gdy się o tym dowiedziałam. To była najważniejsza chwila w moim życiu. W tym momencie tylko on istniał dla mnie. Wtedy,pierwszy raz moje oczy zajaśniały blaskiem.
"Ale,czy on to ujrzał? Czy wie,że gdy błyszczą mi oczy,to tylko dla niego,dzięki niemu?"
Znaliśmy się nie całe cztery tygodnie,a miałam wrażenie,że znamy się całe życie.
Tego dnia też byliśmy umówieni. Jak zawsze poniedziałek miałam bardzo napięty. Wiedziałam,że z trudnością mogę zdążyć na wieczór do parku. Ale,postanowiłam urwać się z zajęć,by nie zawieść chłopaka. Poszłam na dworzec autobusowy i okazało się,że żaden autobus mi nie pasuje,by zajechać nim na umówioną  godzinę. Postanowiłam pojechać wcześniejszym.
Zajechałam na miejsce popołudniu. Usiadłam na ławce i zaczęłam czytać "Białe noce" Dostojewskiego. Kiedy przeczytałam jedną trzecią książki,podbiegła do mnie czteroletnia dziewczynka.
- Przepraszam panią,ale pod ławkę wleciała mi piłka - powiedziała.
- Ja ci ją sięgnę maleńka. Proszę.
Podając jej piłkę,usłyszałam jak woła:
- Mamo,tato,mam już zgubę.
Odwracając wzrok,zamarłam. Mężczyzną do którego dziewczynka powiedziała "tato",był mój Teodor. Poczułam się beznadziejnie,utraciłam wszelkie siły,nadzieje na szczęście.
Nasze spojrzenia spotkały się wtedy ostatni raz. Były zimne jak nigdy,czułam się strasznie udając,że go nie znam. Po kilku chwilach zobaczyłam jak oddala się,idąc za rękę z żoną,prowadząc rowerek córki. Niewiarygodne jest to,jak w ułamkach sekundy może zmienić się świat,jak szybko po łzach radości,mogą nas okryć łzy niewyobrażalnej rozpaczy.
Mimo,że minęło już dwadzieścia siedem lat,nie potrafię zapomnieć. Postanowiłam wstąpić do zakonu,by zapomnieć,by nie czuć bólu. Ale,po każdym założeniu habitu,czuję jak gdyby ktoś rozsypywał mi sól na otwartą ranę.







                                 Katarzyna Tkacz

środa, 20 czerwca 2012

Od dwudziestu dwóch lat,
była duszą towarzystwa.
Dom z kilkoma basenami
i wielką stadniną koni,
był pełen najlepszych przyjaciół
w każdy słoneczny weekend.
"Jakie ja mam szczęście.
Czym sobie na to zasłużyłam?
Tylu fajnych ludzi wokół,
pełnych szczerości" - powtarzała.
Teraz w wynajętym pokoju,
ze łzami, wspominając,
maluje obraz nogami,
siedząc samotnie w fotelu.
Dopóki miała pracę,pieniądze,
czuła się człowiekiem,była kimś.
Gdy zbankrutowała,po wypadku,
wszyscy o niej zapomnieli,
na ulicy,nikt nie przyznaje się,że ją zna.
To co wydawało się prawdą,
pękło jak bańka mydlana.

czwartek, 14 czerwca 2012

Poza mną i moimi dziećmi tego dnia na dworze nie można było nikogo spotkać. I to nie dlatego, że było bardzo zimno i padał śnieg. Lecz dlatego, że ten czas, każdy kto tylko ma dom, spędza właśnie w nim z rodziną. Dla wielu wieczór wigilijny jest najważniejszym w roku. Gdy byłam dzieckiem, mama z uśmiechem powtarzała mi:
- Irenko, wigilia to najwspanialszy dzień w roku, ponieważ ogrzewa nawet najbardziej lodowate serca.
I to te słowa skłoniły mnie do tego, czego nigdy nie robiłam.
Z córeczką biegnącą przede mną i synkiem na rękach, poszłam pod najbliższe drzwi. Choć czułam skrępowanie wiedziałam, że muszę to zrobić, dla tych, którzy są dla mnie najważniejsi. Po chwili bezczynnego stania, zapukałam. Otworzył mężczyzna w średnim wieku, ubrany odświętnie w garnitur.
- Dobry wieczór. Przepraszam, że przeszkadzam, ale chciałam poprosić o coś do jedzenia dla dzieci. Może to być jedynie trochę suchego chleba. Zosia i Antek nie jedli od wczoraj. Są też zziębnięci. Czy mogliby ogrzać się w państwa domu?
- Wybaczy pani, ale jedzenie, które mam z ledwością wystarczy dla mojej rodziny. Nie mogę pani wpuścić dlatego, że wychodzimy do mojej mamy, do szpitala.
- W takim razie, jeszcze raz przepraszam. Dobranoc.
- Dobranoc.
Gdy tylko zamknęły się drzwi, zrozpaczona usiadłam na progu. Po chwili usłyszałam rozmowę.
- Kto to był tato?
- Nikt Jadziu, pomyłka.
- Myślałam, że to bezdomni prosili o pomoc.
- Nie córeczko. Przynieś z kuchni karpia i łososia, ja przyniosę pierogi, sałatkę i barszcz. Siadajmy do kolacji, bo nam wszystko wystygnie.
                                                  Frederick Judd Waugh "Współczucie"
                                                                             

środa, 6 czerwca 2012

Wypadek autokaru,
wielu rannych,
jeszcze więcej gapiów.
Wszyscy przystawali,
wszyscy prócz niej.
Szła dalej jakby,
niczego nie zauważyła.
Prosto,przed siebie
z bukietem lilii w dłoni
i spuszczonym wzrokiem.
Po drodze spotkała koleżankę,
która chciała z nią porozmawiać,
ale odrzekła,że nie dziś,
że spieszy się do syna na urodziny.
Znajoma dziwnie na nią popatrzyła.
Kobieta po kilku minutach,
weszła szybko do domu,wołając:
"Już jestem synku,wszystkiego najlepszego.
Kupiłam kwiatki dla ciebie,
a wieczorem upiekłam tort."
Po czym wzięła tort z kwiatami
i położyła przed prochami syna.

czwartek, 31 maja 2012

Na niebie świeciło słońce.
"Idealna pogoda - pomyślał".
Założył białą koszulę,garnitur,
do tego jeszcze czarny krawat
i wyszedł do kościoła na msze.
Wiedział,że na kobiety,
trzeba zawsze czekać,więc,
nie przejął się,że jeszcze jej nie ma.
Kończono ją szykować.
Biała suknia,welon,podwiązka
i buty kupione na tą okazję.
Dopiero teraz była gotowa.
Kiedy wszystko się zaczęło,
kościół był już pełen ludzi,
każdy trzymał białą różę.
Usłyszawszy ostatnią pieśń,
podszedł do swojej miłości,
nałożył obrączkę na jej palec
i powiedział w myślach:
"Biorę sobie ciebie za żonę,
ślubuję,miłość,wierność
uczciwość małżeńską,
aż do mojej śmierci."
Po tych słowach
powoli zamknął trumnę.

piątek, 25 maja 2012

Moja rodzina była taką,o której wielu może tylko marzyć. Rodzice mnie kochali,niczego mi nie brakowało. Czego można chcieć więcej?
Pobrałam się późno,dopiero po trzydziestce. Chyba dlatego,że wciąż w pamięci kołatały mi się słowa ojca:
- Pamiętaj córeczko,najważniejsza jest nauka,na inne rzeczy będziesz miała jeszcze czas.
Norberta znam od czasu studiów medycznych. Nasze rozmowy,związane nie tylko z zainteresowaniami od dnia poznania,trwały godzinami. Jednak to nie jedyny powód,by stworzyć rodzinę. Rozumieliśmy się,gdy on zaczynał zdanie,ja je kończyłam i na odwrót.
Byłoby idealnie,ale.. Właśnie,zawsze kiedy się układa,następuje coś,co burzy sielankę.
Od samej nocy poślubnej naszym marzeniem było dziecko. Niestety,starania nic nie dały. W końcu zrobiliśmy badania i okazało się,że jestem bezpłodna. Ogarnął mnie lęk.
- I co teraz będzie kochanie? - spytałam.
- Nie martw się Madziu. Jest tyle potrzebujących kochających rodzin dzieci,zaadoptujemy któreś z nich. Przecież chcemy pomagać,a nie ma niczego piękniejszego,od pokazania osobie,która myśli,że jest bezużyteczna,iż może być dla kogoś najważniejsza.
Następnego dnia mieliśmy zaplanowaną wizytę w domu dziecka,by zapytać o szczegóły adopcji. W środku były dziesiątki porzuconych istot. Po chwili moje oczy zwróciły się w stronę samotnie bawiącej się dziewczynki. Dyrektorka nie chciała o niej niczego powiedzieć,ale po moich naleganiach jej zdanie się zmieniło.
Wtedy zawahałam się. Ale,jednak myśl o blondyneczce z niebieskimi oczami nie dawała mi spokoju. Wieczorem,mąż dowiedział się o wszystkim.
- Wiesz Norbercie w domu dziecka jest ktoś idealny dla nas.
- Dlaczego mi o tym na miejscu nie powiedziałaś? Co to za dziecko?
- Przepiękna czteroletnia blondyneczka z niebieskimi oczami.
- Wiesz o niej coś więcej?
- Tak. Porozmawiajmy o tym. Ona jest chora.
- Dobrze wiesz,że to nie przeszkoda,poradzimy sobie. Każdy człowiek,bez względu na to,czy jest chory,czy zdrowy ma równe prawa,również prawo do zaznania miłości i szczęścia.
- Jesteś taki cudowny,dziękuję ci za twoje wsparcie.
- A,na co ta dziewczyna jest chora,można jej pomóc?
- Jowitka jest zakażona wirusem HIV.
- Słucham? Chyba kompletnie zwariowałaś. Chcesz nas wszystkich narazić na niebezpieczeństwo?
- Ale,przecież jeśli będziemy ostrożni,nic nam się nie stanie. Przemyśl to.
- Nie muszę nad tym myśleć. Nie zgadzam się na to.
- Chcę być mamą tej małej.
- Twoja sprawa,ale wiedz,że ja do tego ręki nie przyłożę,będziesz radzić sobie sama. Ona,albo ja. Jeśli ją zaadoptujesz,bierzemy rozwód.
Ogarnął mnie strach po słowach męża. Następnego dnia o wszystkim dowiedzieli się rodzice. To ich zdanie na ten temat:
- Nawet o tym nie myśl. Nie chcemy takiej wnuczki. Chcesz żeby nas wszyscy wytykali palcami i bali nam się podawać rąk? Jeśli to zrobisz,możesz już więcej do nas nie przychodzić.
Z kim ja żyłam przez tyle lat? Kompletnie nie znam tych ludzi. W dwa dni opuściła mnie rodzina,tylko dlatego,że pojawiło się dziecko. Z Jowitką szybko się polubiliśmy,jednak minęło kilka miesięcy,zanim adopcja doszła do skutku. Było mi ciężko,gdy zawiedli mnie najbliżsi,ale wiem,że to najlepsza decyzja w moim życiu. Dopiero teraz zrozumiałam,jak wygląda szczęście.

sobota, 19 maja 2012

Nie był nadopiekuńczy,
ale miłość do Amelii,
była dla niego najważniejsza,
nie pozwolił by nikomu jej skrzywdzić.
Tego wieczora,jak w każdy weekend,
jego żona wyszła do pracy,
a on z córką,został sam w mieszkaniu.
Dziewczyna chciała wyjść na imprezę,
ale ojciec nie pozwolił,miała się uczyć.
Tak też się stało,spędziła czas w ciszy,
do momentu,aż usłyszała pukanie.
W drzwiach stanął tata z różą w dłoni,
od lat ten widok oznaczał jedno.
Położyła się na łóżku,
by po chwili poczuć dotyk,
który znów nie powoli jej zasnąć,
aż nie usłyszy słów na które czeka:
"Nie robimy nic złego,przecież się kochamy."

środa, 16 maja 2012

Mam na imię Piotr. Choć moi rodzice pochodzą ze Stanów Zjednoczonych,jedynym krajem,który znam jest Polska. Po moich narodzinach,nie wiadomo dlaczego,mama z tatą,postanowili opuścić rodzinne strony i zacząć życie gdzie indziej.
Poza rodzicami,najważniejszą dla mnie osobą była przyjaciółka mamy Paulina,opiekująca się mną,gdy rodzice pracowali,lub wyjeżdżali w podróż.
Tak było też tego,tragicznego dnia. Jako wówczas trzy letnie dziecko,nie wiele pamiętam,jedynie skrawki,jak za mgłą. Przyjaciółka mamy odebrała telefon,po chwili zaczęła płakać i mocno mnie przytuliła.
Wtedy spytałem:
- Gdzie mama,tata,dlaczego płaczesz?
Ciocia powiedziała coś,czego nie zrozumiałem:
- Mamy i taty już nie ma.
I tak,to tylko ciocia Paulina mi pozostała. Postanowiła sama mnie wychować,choć było jej ciężko,nie zostawiła mnie. Dopiero po latach wszystko stało się dla mnie jasne. Rodzice zginęli w drodze do domu w wypadku samochodowym. Z roku na rok,trudniej było się z tym pogodzić. Ich wygląd,osobowość,były obce,co jednak nie przeszkadzało mi ich idealizować. Kiedyś zapytałem cioci,czy ma ich zdjęcie. Gdybym ich choć w taki sposób zobaczył,poczułbym,ich bliskość,łatwiej byłoby mi pogodzić się z ich brakiem. Ale ciocia,zmieszała się i odpowiedziała:
- Niestety nie mam,nawet jednego zdjęcia Piotrku.
Moje życie toczyło się spokojnie,do czasu rozpoczęcia nauki w gimnazjum. W ławce,obok mnie,usiadł czarnoskóry chłopak. Aż mnie dreszcze przeszły. Natychmiast miał się przesiąść,ale on nie chciał,więc się pobiliśmy. Z mojej strony padły mocne słowa:
- Kto pozwala brudasom się uczyć? Powinniście tylko rowy kopać,do tego świetnie się nadajecie.
Chłopak rozpłakał się,poszedł do nauczycielki,ale mnie to nie wzruszyło. Codziennie,gdy przechodził obok mnie,otwierał mi się nóż,bez przerwy był przeze mnie poniżany,opluwany. Nie znosiłem go,tylko dlatego,że był. Choć unikaliśmy siebie,ciągle się mijaliśmy.
Pewnego dnia czarnuch podszedł do mnie i wyjął mi komórkę z plecaka. Tego było już za wiele. Wbiłem w jego serce nożyczki leżące na stole. Któryś z uczniów zadzwonił po pogotowie,by jak najszybciej ratować mu życie. Dyrektorka szkoły zadzwoniła do cioci,poinformowała też o tym co się stało policję. Po moim uczynku rozpierała mnie duma. Minęło kilkanaście minut i do sali weszła ciocia.
- Coś ty zrobił,dziecko?
- Jak to co? To co już dawno powinno nastąpić.
Po tych słowach ciocia otwarła torebkę i wyciągnęła zdjęcie.
- Kto to jest? - zapytałem.
- To twoi rodzice.
- Ale przecież oni..
- Tak,dobrze widzisz. Byli czarni.
- Dlaczego mi wcześniej o tym nie powiedziałaś? Dlaczego ja jestem biały?
- Nie chciałam,byś żył z piętnem pochodzenia,byś czuł się kimś gorszym. Jesteś biały za sprawą genów.
- Coś ty zrobiła?
W tym momencie weszła wychowawczyni i powiedziała,że Eryk nie żyje.
Zawalił mi się świat,coś we mnie pękło. Nagle chłopak,który był dla mnie nikim,który przeze mnie umarł w jednej chwili stał mi się bliski,jak brat.
- Czy naprawdę wszystko ułożyłoby się inaczej,gdybym znał prawdę?
To pytanie,już nigdy mnie nie opuści. Ale,bez względu na to,jak będę sobie na nie odpowiadał,przeszłości nie zmienię. Niestety.

czwartek, 10 maja 2012

Piętnaście lat namawiałam go na tą podróż. Ale,zawsze mówił:
- Nie mam czasu kochanie,pojedziemy innym razem.
Gdy słyszałam to zdanie,coraz bardziej zanikał mój romantyzm.
Wszyscy nasi znajomi na swą podróż poślubną wybierali Paryż,ale nie my. Krzysiu uważał,że to za daleko,za drogo,że woli czytać książki w domu.
Były chwil,gdy myślałam,że lepiej,gdybym była książką. Dopiero wtedy byłaby szansa,na to,że w końcu,by mnie zauważył,dotknął.
Kilka dni później poprosił mnie o rozmowę. Nic więcej nie powiedział,ale przypuszczałam o co mu chodzi,to było widać w jego oczach.
Podczas tej rozmowy doszliśmy do wniosku,że będzie lepiej,jeśli już w tym tygodniu pojedziemy do Paryża. Postanowiliśmy,że będą to dla nas wyjątkowe dwa dni.
Chyba bardziej,niż ze wspólnego urlopu,cieszyłam się,że tym razem mąż mnie wysłuchał i w końcu zaczął liczyć się z moim zdaniem. Dotąd robiliśmy wszystko to,czego on chciał.
Wyjechaliśmy trzy dni później. Pierwszy raz spakowaliśmy się i dojechaliśmy na lotnisko,bez kłótni. W samolocie wydarzyło się coś,co sprawiło,że znów poczułam blask w oczach. Krzysztof położył głowę na moim ramieniu. Przez myśl przeszło mi:
- Czy to myśl o urlopie w stolicy Francji,tak na niego podziałała,czy może jednak ja?
Na miejsce dojechaliśmy popołudniu. Zostawiliśmy walizki w hotelu i od razu poszliśmy zwiedzać Luwr. Niesamowite przeżycie,ponad 35,000 dzieł sztuki w jednym miejscu. Byliśmy tak blisko tego,co do tej pory mogliśmy zobaczyć tylko w internecie,telewizji,gazetach. Aż,chciało się w tym wszystkim zatopić i już nie wychodzić stąd.
Wieczorem,gdy wróciliśmy,byliśmy tak zmęczeni,że od razu zmorzył nas sen.
Następnego dnia wstaliśmy wypoczęci i gotowi na dalsze zwiedzanie pięknych miejsc. Po śniadaniu poszliśmy,do budowanej przed 200 lat katedry Notre Damme i do bazyliki Sacre - Coeur. Urzekły mnie te miejsca,jednak już czekałam na wieczór. Kiedy zapadł zmrok,wybraliśmy się na Wyspę Łabędzią,prosto z tego miejsca poszliśmy zobaczyć wieżę Eiffla. Nikt kto przyjechał do Paryza nie może ominąć tego miejsca,które tak bardzo porusza. Do dziś pamiętam pocałunek pod wieżą,którym obdarował mnie mój mężczyzna. To było takie romantyczne,poczułam się niesamowicie. Do hotelu wracaliśmy wtuleni w siebie. Po drodze kupiliśmy,wino,truskawki,śmietanę.
Tego wieczora byliśmy pełni wrażeń,nie mogliśmy usnąć. W pewnym momencie w pokoju pogasły lampy,Krzysztof zapalił świece,otworzył wino,zamoczył truskawki w śmietanie i zbliżył się do mnie. Zaczął mnie uwodzić. Całował moje nadgarstki,stopy,brzuch. Wtedy odpłynęłam,nigdy wcześniej tego nie czułam. Było mi z nim tak dobrze. Przeżyliśmy niezapomnianą noc w końcu poczułam się jak kobieta,jak najważniejsza osoba w jego życiu. Po nocy pełnej namiętności i fantazji usnęliśmy nad ranem,a w południe byliśmy już na lotnisku,gotowi do powrotu. Po wylądowaniu w Polsce pojechaliśmy do domu. Prędzej,czy później musiała nastąpić ta chwila. Krzysztof zamiast się rozpakować,spakował w naszykowane wcześniej walizki wszystkie swoje ubrania i wyszedł. Nawet nie próbowałam go zatrzymać wiedziałam,że to nie ma sensu. Naszego związku nie dało się skleić. Będę próbowała zapomnieć wiele wspólnych chwil,które oddalały nas od siebie,jednak paryskiego pożegnania,nigdy nie zapomnę. Było ono zaplanowane,jednak mimo tego,nie zostałam nigdy wcześniej bardziej zaskoczona przez osobę z którą żyłam tyle lat.

                                                                                                          Zdjęcie Katarzyna Tkacz

czwartek, 3 maja 2012

Jutro nadejdzie najtrudniejszy dzień jego życia. Większość młodych ludzi latami wyczekuje tego momentu. Ale nie on.
Od kilku tygodni w szkole chował się przed rówieśnikami,by nie słyszeć pytań typu:
- Kiedy urządzasz imprezę?
- Kto jest na nią zaproszony?
Nigdy nikomu z kolegów nie zdradził swojej największej tajemnicy i nie chciał tego teraz robić,więc uciekał przed nimi,stając się szkolnym odludkiem. Unikał tego,ale i tak stał się obiektem drwin i żartów rówieśników. Jednak wolał to,niż słowa,które mógł usłyszeć po wyznaniu prawdy. Przecież wiadomo,że nikt nie lubi tych z biedula.
W końcu nadszedł ten dzień. Wiedział,że musi przetrwać,choć to co miało nadejść było dla niego cięższe,niż przemoc domowa,której doświadczył przed laty. Po raz kolejny tracił bezpieczeństwo,którego tak bardzo potrzebował, które tak ciężko było mu odzyskać. Najtrudniejsze jednak było dla niego to,by pożegnać się,być może znów na zawsze z tymi,których pokochał,przed którymi się otworzył.
Jego przyjaciółka zapewniała go:
- Pamiętaj,że nic się nie zmieni między nami. Zawsze będziemy mogli się spotkać,porozmawiać.
Jednak on za bardzo poznał życie,by uwierzyć w te słowa. Wiedział,że gdy ludzie przestają mieszkać blisko siebie ich kontakty są coraz rzadsze,a często zanikają zupełnie.
Przed wyjściem do szkoły spakował książki i ubrania z szafy.
Rano miał tylko cztery lekcje,więc szybko wrócił. Po obiedzie był już gotowy,by w pełni poczuć smak pełnoletności.
Choć był mężczyzną i zawsze,kiedy spotykało go coś złego powtarzał sobie,że oni nie płaczą,teraz nie potrafił powstrzymać łez.
Nie chciał przeciągać tego momentu w nieskończoność,by nie dodawać sobie cierpienia,więc chwycił za klamkę i otworzył drzwi,by po chwili oddalić się i rozpocząć samotne życie na ulicy.

piątek, 27 kwietnia 2012

Jej agonia trwała już 12 dni.
Choć wszyscy w myślach ją uśmiercili,
nie wiadomo dlaczego,ale nadal żyła.

Nie była sama,przy łóżku czuwała córka.
Lecz ona się nią nie interesowała,
jak gdyby czekała na kogoś innego.

Tej niedzieli,odwiedził ją wnuk,
przyszedł z nowonarodzonym synem.
Pokazał go babci i położył na niej.

Kiedy na pożegnanie ucałowała chłopczyka,
zaczęła się dusić i straciła przytomność.
Serce stanęło,lekarze próbowali ją uratować,
niestety,pomoc była bezskuteczna.













Katarzyna Tkacz

sobota, 21 kwietnia 2012

Światła pogasły,nastała ciemność,
już nie trzeba kreować się na kogoś innego.
Zabawa skończona,pozostała tylko młoda para.

Poszła z nim do pokoju hotelowego.
Pozwoliła zdjąć suknie ślubną,
jego rozebrała powoli,sama.
Do rana całowała go,pieściła czule.

W południe,kiedy się wyspała,
ubrała spodnie,wzięła plik pieniędzy,
który mąż położył na biurku,
i pojechała z szoferem na zakupy.

Od wczorajszej nocy zaczęła nowe życie,
poznaje jak to jest być utrzymanką męża.
Godząc się na to od początku związku,
podpisując umowę,małżeństwo za luksusy.

poniedziałek, 16 kwietnia 2012

Usłyszawszy diagnozę,
poprawiła chustkę na głowę i
wybiegła pospiesznie z gabinetu.

Idąc naprzód,prosto przed siebie,
wpadła w ramiona nieznajomego.
W jednej chwili jej serce zadrżało.

Od przypadkowego spotkania,
widywali się każdego popołudnia.
Spacerowali i rozmawiali godzinami,
coraz bardziej zbliżając się do siebie.

Nastała gwiaździsta,wiosenna noc,
ich ciała stały się jednością,
pożądanie nimi zawładnęło.

Tej nocy,pokazał jej co czuje,
zdjął zakrywającą resztki włosów chustę,                          Katarzyna Tkacz
głaszcząc czule po głowie.
                                                                         
"Nie musisz już tego nosić kochanie,
chcę widzieć prawdziwą ciebie."
Jego wyznanie było dla niej czarujące,
tak bardzo potrzebowała akceptacji.

Następnego ranka o świcie wyszła,
na kolejną wizytę lekarską i badania.
Choć bała się co takiego usłyszy,
szła z radością,którą czuła od miesięcy.

Wychodząc od lekarza,uśmiechnęła się,
zdjęła chustkę i wyrzuciła ją do kosza.

wtorek, 10 kwietnia 2012

Pewnego dnia rodzice pojechali z Gosią do schroniska. Postanowili przygarnąć psa,by ich córeczka lepiej się rozwijała i miała przyjaciela,który pomoże jej w wielu sytuacjach.
Przychodząc na miejsce,zobaczyli dziesiątki samotnych zwierzaków. Każde z nich patrzyło,tak jakby prosiło,by nie zostawiać ich tu. Aneta i Fabian pokazywali dziewczynce je,jeden po drugim. Widząc,że Gosia uśmiecha się na widok pieska z łatką,stanęli.
- To będzie nasz pupil,nazwiemy go Reksio - rzekła mama.
Po załatwieniu formalności rodzina wróciła do domu. Nie musieli niczego kupować dla nowego członka rodziny dlatego,że już od kilku dni wszystko na niego czekało.
Odkąd Reksio zamieszkał z nimi,żyli beztrosko.
Po dwóch latach,pewnej letniej nocy piesek zaczął biegać nerwowo od drzwi do drzwi. Drapał podłogę i drzwi sypialni. W końcu mężczyzna usłyszał hałasy i wstał. Chciał wyzwać zwierzę,że przeszkadza w śnie. Jednak poczuł,że ciągnie go za nogawkę,chcąc by wszedł do córeczki. Ojciec dziecka szybko zrozumiał o co chodzi,pobiegł i chwycił za klamkę. Gdy tylko wszedł zobaczył,że w pokoju rozprzestrzenia się ogień. Ktoś musiał wrzucić zapaloną zapałkę,przez uchylone okno. Tata szybko wyniósł maleństwo,obudził żonę i czym prędzej kazał wyjść jej z dzieckiem na dwór.
Po pewnym czasie pożar został opanowany,choć nie obyło się bez pomocy nie tylko sąsiadów,ale też straży pożarnej. Ogień pochłonął większość drewnianego domu. Nie można było w nim już mieszkać. Rogowscy musieli się wyprowadzić. Nie wiedzieli co teraz będzie,nie mieli pieniędzy,od lat utrzymywał ich tylko Fabian. Z pomocą przyszli sąsiedzi,pozwalając im mieszkać u siebie. Wiedzieli,że nie zaznają tam luksusów,bo dom jest mały. Ale,najważniejsze dla nich było,by Gosia była bezpieczna,by miała dach nad głową,więc zgodzili się zamieszkać w tym miejscu. Przed przeprowadzką do nowego domu,musieli pójść w jeszcze jedno miejsce. Wzięli z sobą Reksia i poszli z nim do schroniska. Musieli go oddać dlatego,że sąsiedzi zabronili zabrać z sobą zwierzę.

                                                                                                           Zdjęcie Katarzyna Tkacz

wtorek, 3 kwietnia 2012

Muzyka była dla niego wszystkim. By stać się jednym z największych kompozytorów,zrezygnował z rodziny,przyjaciół. Wyjechał z dużego miasta i zaszył się w jednej z wsi,gdzie żyjąc jak pustelnik skupił się na tworzeniu nowych dzieł. Coraz częściej jego utwory docierały do większego grona słuchaczy,muzykę zaczynano grać nie tylko na koncertach,ale też w radiu. Miał swoich wielbicieli,których nie było mało,ale jemu to nie wystarczało,chciał więcej. Tego dnia otrzymał zamówienie na kolejne dzieło,tym razem miała to być opera. Pierwsza w jego życiu w pełni skomponowana przez niego. Nie wiedział jak się za to zabrać,ile czasu mu to zabierze. Był pewien tylko tego,że całość będzie opowiadała prawdziwą historię. Od razu wziął ołówek i zaczął pisać streszczenie. W tym momencie przestał i zapytał sam siebie:
- Co ja mam teraz począć? Przecież tak nie może być.
Jednak wiedział,że niczego nie może zmienić. Że całość musi być niepowtarzalna,taka jakiej nikt,nigdy nie skomponował. W pustym miejscu,które zostawił na kartce,napisał:
- Czwartek 8:30.
Nadszedł owy dzień. Choć twórca poprzedniej nocy nie spał,rano wstał,kiedy tylko na policzku poczuł promienie słońca.
W końcu usłyszał pukanie do drzwi. Wiedział,że odwiedzić ma go brat. Lecz tym razem nie cieszył się z wizyty.
- Witaj kochany - rzekł gość.
- Witaj bracie,co cię do mnie sprowadza?
- Ach Amadeuszu,jakże jestem szczęśliwy. Za miesiąc się żenię.
- Pozwól,niech cię uściskam. Musimy koniecznie wypić za twoje szczęście,naleje wina - odpowiedział gospodarz.
Po kilku minutach wrócił z pełnymi kieliszkami i napełnioną butelką. Widząc co ma w kieliszku,brat zapytał:
- Dlaczego nie pijesz wina,tylko wodę?
- Boli mnie głowa,ale tym się nie przejmuj,pij.
Jeszcze nie skończył zdania,jak zobaczył Walentego na podłodze. Sprawdził puls,rytm serca,ale nic nie odpowiadało.
- Przepraszam mój drogi. Niczemu nie zawiniłeś,jednak musiałeś ponieść śmierć. Dzięki tobie,me dzieło będzie wyjątkowe. Będziesz żył w nim,a ja zostanę wybrankiem twojej narzeczonej,by uczynić ją szczęśliwszą,niż byłaby przy Tobie.

wtorek, 27 marca 2012

Dzień przesiąknięty deszczem i chłodem.
Jednak on nie czuł nic,co kazało by mu,
zaparzyć herbatę,usiąść w fotelu i czytać.

Choć nie był to świąteczny dzień,
ubrał galowy strój,wziął parasol,
wyszedł z domu,wsiadł do dorożki.

Po kwadransie konie przystanęły,
a on usiadł na ławce w parku,
na przeciwko kamienicy.

Czekał godzinę,wciąż patrząc na zegarek,
zasłaniając się parasolem,by ukryć twarz.
Aż ujrzał,to na co tak czekał.                              

Uśmiech kobiety podlewającej kwiaty.
Ta chwila była dla niego sensem dnia.

Kiedy w oknie pozostał już tylko kwiat,
pożegnał się w myśli z milczącą nieznajomą.

"Do widzenia o moja ukochana pani.
Powrócę jutro o świcie do ciebie mój aniele,
by znów cię ujrzeć i poczuć swą nieśmiałość."      
                                                                                                                                                                                                                              Katarzyna Tkacz

piątek, 23 marca 2012

Znali się pięć lat, małżeństwem byli od trzech. Jeśli spojrzeć na nich z oddali było im z sobą dobrze,emanowało z nich szczęście. Jednak wystarczyło zbliżyć się,spędzić z nimi trochę czasu,by zorientować się,że prawda wygląda inaczej. W noc po ślubie państwo Nowaczykowie zaczęli starać się o dziecko. Jak najszybciej chcieli mieć potomka. Niestety,organizm któregoś z nich nie reagował,tak jak powinien. Minął rok i nic się nie zmieniło. W domu można było usłyszeć rozmowy tylko na jeden temat. Rozmowy,które po kilku minutach zamieniały się w oskarżenia i kłótnie. Mimo,że byli u wielu lekarzy,żaden nie zauważył,by wina niepłodności leżała po którejś ze stron. Jednak to nie przeszkadzało im obwiniać się nawzajem.
Minęły miesiące i okazało się,że lekarze mieli rację. Po próbach,kłótniach,przepłakanych dniach i nocach Joanna zaszła w ciążę. To wystarczyło,by wszyscy zaczęli ją rozpieszczać. Robiono za nią wszystko,ona miała tylko leżeć,by nic się nie stało dziecku,by nie było komplikacji. Po jednym z badań USG małżonkowie dowiedzieli się,że będą mieć bliźniaków,chłopca i dziewczynkę. Byli bardzo szczęśliwi. Choć najważniejsze było dla nich,mieć chłopca,który będzie dziedzicem ich nazwiska. Zaraz po wizycie poszli do sklepu,kupić wyprawkę. W domu mama śpiewała dzieciom kołysanki,włączała im muzykę klasyczną,rodzice mówili do nich,głaskali brzuch.
Nadszedł dzień porodu,Asia poczuła bóle w taksówce,jadąc do szpitala. Kiedy tylko dotarła na miejsce doktor wziął ją na porodówkę. Jej męża nie było przy niej w tych chwilach,dojechał po czasie. Po dwóch godzinach dzieci były już na świecie. Do Nowaczyków przyszedł ordynator,który opiekował się ciążą.
- Gratuluję,dzieci są piękne,duże. Muszę o czymś jeszcze powiedzieć. Dziewczynka miała bardzo trudne warunki,została uszkodzona podczas wyjścia.
- Jak to,nasza córka jest chora?
- Tak i to poważnie.
Od tego momentu rodzice chcieli widywać tylko chłopca. Gdy nadszedł czas powrotu nie zabrali z sobą dziewczynki.
Po wejściu do domu przywitała ich rodzina.
- Jakiego mamy pięknego wnuka - rzekła mama Bartosza. O dziewczynkę się nie martwcie,jutro jesteście umówieni w domu dziecka. Znam dyrektorkę,więc adopcja nie potrwa długo. Dostaniecie śliczną,zdrową blondyneczkę z niebieskimi oczami. Będziecie mogli chwalić się latoroślą.

poniedziałek, 19 marca 2012

Byli małżeństwem od ponad dziesięciu lat,choć  nikt nie wierzył,że ten związek przetrwa pół roku.
Poznali się przez przypadek.
Marek błędnie wybrał numer telefonu,dzwoniąc do Ani,zamiast do wydawcy. Ona go nie znała,lecz poczuła przyśpieszone bicie serca,gdy tylko usłyszała głos dzwoniącego do niej mężczyzny. Wiedziała,że musi zrobić wszystko co możliwe,by się z nim spotkać,powiedziało jej o tym ciało. Była bardzo piękną kobietą,nie było chłopaka,który by się za nią nie obejrzał. Dostrzegając tylko jej walory zewnętrzne. Wielu chciało się z nią umówić,jednak ona odmawiała mówiąc,że ma dużo pracy,że woli czytać książki. Ale od kiedy usłyszała w słuchawce tego chłopaka,nie potrafiła myśleć o niczym innym.
W końcu nadszedł dzień ich spotkania,na które umówili się kilka dni wcześniej.
Od tego dnia zostali parą.
Marek był poetą i tak jak Ania lubił czytać książki,interesował się relacjami między ludzkimi,był wrażliwy i niezrozumiany przez innych.
Wiedli szczęśliwe życie,było im z sobą dobrze. Po roku wzięli ślub uzgadniając,że nie chcą mieć dzieci,będą tylko we dwoje. Wyprowadzili się za miasto,by być bliżej przyrody.
W spokoju,bez problemów mijały im dni.
Ania codziennie przypominała sobie,to co powiedział jej wybranek po tygodniach spotkań:
- Jesteś dla mnie najważniejszą kobietą,nigdy nie pokocham żadnej innej.
Tego dnia Marek zapytał żony:
- Kochanie,tak dawno nikogo nie zapraszaliśmy do siebie,może dziś podzwoniłbym do kilku naszych znajomych i zaprosił ich?
- Jak najbardziej możesz to zrobić. Chętnie porozmawiam z nimi,jak zawsze o teatrze,poezji klasyce.
Wszyscy zgodzili się przyjść. Ania się ucieszyła,bo usłyszała,że odwiedzi ich Tomek,przyjaciel Marka,który bywał u nich dość regularnie. Nocował,a rankiem zabierał jej męża na ryby.
Nie wiadomo dlaczego,ale Tomek nie miał żony,choć był przystojny i inteligentny.
Nastało popołudnie,gdy goście już przyszli. Rozmowy toczyły się w najlepsze,znajomi dobrze się bawili. Pani domu poszła dokroić kanapek. Niestety tak niefortunnie chwyciła nóż,że przecięła sobie palec. Była to na tyle poważna rana,że postanowiła ją obmyć. Poszła w kierunku wiadra z wodą znajdującego się na tyłach domu. Kiedy dotarła na miejsce,ogarnęło ją przerażenie. Jej ukochany obściskiwał się ze swoim przyjacielem. Nie były to koleżeńskie gesty. Kobieta w jednej chwili zrozumiała słowa męża,które wypowiedział po kilku tygodniach ich znajomości.
Po minucie uciekła do znajomych udając,że nic się nie wydarzyło. Nie wyobrażając sobie,że mogłaby wyprowadzić się z domu. Wiedziała,że nie poradziłaby sobie bez pieniędzy męża i poczucia,że jest kochana.
                                                                                                           Zdjęcie Katarzyna Tkacz

czwartek, 15 marca 2012

Zwyczajna rodzina jakich wiele na całym świecie. Mama pracująca w hipermarkecie,tata zarabiający pieniądze na budowie i córka,ucząca się w trzeciej klasie liceum. Wiodło im się dobrze,niczego nie brakowało tej trójce. Tego dnia popołudniową porą zadzwonił telefon,który odebrała pani Grażyna. Obok stała jej córka,która widziała jak mama z każdą chwilą coraz bardziej smutnieje. Kiedy skończyła rozmawiać Ewa spytała:
- Czy coś się stało?
- Tata miał poważny wypadek,spadł z dachu. Niestety nie dało się go uratować.
- Ale jak to,przecież on nie mógł umrzeć,jak my sobie teraz poradzimy? - płacząc pytała dziewczyna.
- Nie bój się,poradzimy sobie. Z początku będzie nam trudno,ale nie stanie się nic co sprawi,że nie pokonamy tych trudności - tuląc córkę odpowiedziała matka.
Mijały dni,kobiety wracały do zwyczajnego życia.
Pod wieczór pani Sterdzińska odebrała pocztę. Weszła do domu,otwarła listy i zaczęła czytać. Nie mogła w to wszystko uwierzyć. Jej mąż narobił strasznych długów,nie płacąc za rachunki. Wezwania do zapłaty przychodziły regularnie,niestety zostawały przez niego przechwytywane.
Kiedy jej dziecko wróciło do domu nie powiedziała o tym co się stało. Oznajmiając tylko,że od jutra będzie chodziła też na nocną zmianę do pracy.
- Mamy jakieś problemy,dlaczego musisz więcej pracować?
- Nie. Mamy nowego szefa,który wprowadził zmiany. To wszystko.
Rozmowa się urwała.
Następnego dnia pani Grażyna od samego rana czuła zdenerwowanie i lęk. Nie mogła znaleźć sobie miejsca. Wieczorem wyszła. Zatrzymała się po kilkunastu minutach. Przebrała bluzkę na bardziej wyzywającą i założyła krótką spódniczkę. Czekając na samochód spaliła papierosa. Wreszcie nadjechało auto,do którego wsiadła. Kierowca zawiózł ją i jeszcze dwie kobiety do oddalonego o kilkadziesiąt kilometrów lasu. Gdy tylko zobaczył,że wsiadają do klientów i są bezpieczne,odjechał.
Rano wróciła do córki i od razu dała jej pieniądze,które dziewczyna zbierała na studia.
Będąc w szkole Ewa,na przerwie słyszała jak kolega chwali się z kim był tej nocy. Opis idealnie pasował do jej mamy.
Podeszła do Michała i zapytała:
- Masz jej zdjęcie?
Chłopak wyciągnął komórkę i poszukał. Po chwili rzekł:
- To ona. Była świetna.
Ewa nie zważając na to,że ma jeszcze lekcje pobiegła do domu. Kiedy tylko weszła,zamknęła się w swoim pokoju,nie chcąc oglądać matki,która próbowała się do niej dostać.
Nocą nastolatka wyszła z pokoju.
- Dlaczego zamknęłaś się na tak długo? Coś się stało?
- Przepraszam mamo. Zawiodłam się na kimś i musiałam wszystko przemyśleć.
- Nie martw się córuś. Pamiętaj,że na mnie zawsze możesz liczyć,będę ci pomagać dopóki zdołam.
Ewka chciała powiedzieć jej,że wie czym się zajmuje,że brzydzi się tym. Ale nie mogła tego zrobić,bo wiedziała,że inaczej nie będzie im się dobrze powodzić i o studiach będzie mogła zapomnieć.

poniedziałek, 12 marca 2012

Ciszę w kamienicy zagłuszył trzask,
który poprzedził krzyk mężczyzny.
Młody chłopak wybiegł z domu,
zostawiając wewnątrz dziewczynę.

Kobieta we łzach,ze złością,
sięgnęła po duży plecak,
i spakowała wszystko to,
co przypominało jej kochanka.

Jak tylko zapełniła torbę,wyszła.
Stanęła przy małym okienku,
zostawiła pakunek i poszła dalej.
Nie słysząc kwilenia w ruksaku.


czwartek, 8 marca 2012

Na jej twarzy dostrzec można było uśmiech,gdy wychowawczyni oznajmiła,że dziś odwiedzi ją jedna z uczennic z jej klasy. Kiedy tylko o tym usłyszała dobry nastrój do niej powrócił. Nie smuciło jej nawet to,że jest sobota,a ona musi pogłębiać wiedzę,odrabiając dzień,kiedy z przyczyn niezależnych od nikogo nie było lekcji.
Po skończeniu angielskiego odprowadziła nauczycielkę do drzwi i zaczęła przygotowania do spotkania. Wyciągnęła biały obrus,czekoladowe ciastka i nastawiła wodę na herbatę.
W końcu usłyszała sygnał domofonu na który tak czekała. Po kilkunastu sekundach w drzwiach zobaczyła młodą,uśmiechniętą dziewczynę. Od początku żadna ze stron nie czuła skrępowania. Nastolatki w tym samym momencie poczuły,że wiele ich łączy. Rozmawiały przez kilka godzin,aż zobaczyły,że niepostrzeżenie dla nich nastał wieczór.
- Przyjdę jutro,bądźmy w kontakcie telefonicznym - rzekła Justyna.
- Dobrze. Nie mogę uwierzyć,że spotkało mnie takie szczęście. Traciłam nadzieję,że kiedykolwiek ktoś zechce zostać moim przyjacielem - powiedziała Renata.
Choć długo rozmawiały patrząc sobie w oczy,aż do czasu uśnięcia rozmawiały jeszcze przez telefon.
Następnego dnia skoro świt czekając na spotkanie,wysłały do siebie wiadomość powitalną.
Choć była niedziela Justyna przyszła przed południem.
- Ubiorę cię i pójdziesz ze mną do kościoła. Po mszy poznasz moich znajomych - powiedziała Justyna.
W drodze dziewczyny poruszały coraz trudniejsze tematy. Mówiły choćby o tym, że w przeszłości często je oszukiwano. Co jednak nie przeszkodziło im dalej wierzyć w dobro.
Tego dnia po rozmowie z kolegami,we dwie poszły jeszcze na długi spacer,tak by Renata mogła spędzić trochę czasu na dworze,by nie była ciągle zamknięta w czterech ścianach.
- Dziękuję ci,że jesteś - powiedziała dziewczyna na wózku. Dzięki tobie mam powód,by żyć.
- Nic nas już nie rozłączy,zawsze będziemy przyjaciółkami. Będę przy Tobie,choćby wszyscy cię
opuścili - odpowiedziała druga z dziewczyn.
W poniedziałek po wspólnej rozmowie obie zaczęły kolejny tydzień nauki. Renata jak zawsze w domu,Justyna w szkole.
- I jak było wczoraj u Renatki,Justyno? - zapytała wychowawczyni.
- Dobrze proszę pani. Poszłam,tak jak pani chciała. Byłam też w niedzielę. Czy za to,że będę  przychodziła do niej w niedzielę dostanę dobrą ocenę na koniec roku z angielskiego?
Mogę też odwiedzać ją w soboty,ale chciałabym za to otrzymać wzorowe zachowanie.
- O oceny się nie martw. Wystarczy,że przez trzy lata będziesz robiła swoje,tylko tak,by nikt się nie zorientował - rzekła nauczycielka.
                                                                                                           Zdjęcie Katarzyna Tkacz

poniedziałek, 5 marca 2012

Spojrzała na białą,koronkową suknię,
którą za chwilę miała założyć.
Myśli zwróciła w stronę przeszłości,
do tego,który poszedł na wojnę,
o którym wszelkie wieści zaginęły.

Wtem usłyszała pukanie do drzwi,
był to listonosz z pocztą dla niej.
Kobieta schowała korespondencję,
poszła szykować się do ślubu.
Wiadomość leżała milcząco w szafie.

Po kilku tygodniach szukając swetra,
otwarła drewnianą szafę,ujrzała list.
Przerwała pieczęć i głośno przeczytała:
"Wracam za tydzień,czekaj w parku."
Obrączka z palca spadła na podłogę.
                                                                                               Katarzyna Tkacz

piątek, 2 marca 2012

Stare okna bez klamek,odrapane białe ściany. Zawsze samotna,nigdy jej nie odwiedzano. Warunki w jakich żyła przez dwa lata,były trudne,ale najgorsze,czekało ją za murami szpitala. Nikt na nią nie czekał,gdy wyszła z rzeczami przed budynek.
Nie wiedziała co ma z sobą począć. Po drodze spotkała przyjaciółkę,która gdy ją zobaczyła odwróciła wzrok i przeszła na drugą stronę ulicy.
- Już wiem do kogo zadzwonię - pomyślała.
Zatrzymała się przy najbliższej budce telefonicznej,chwyciła słuchawkę i wykręciła numer do rodziców. Mama słysząc jej głos w słuchawce powiedziała:
- Nie chcemy cię znać,nie dzwoń więcej.
W telefonie Julia usłyszała sygnał rozłączonej rozmowy. Usiadła,rękoma zasłoniła twarz i zaczęła płakać. Zastanawiała się dlaczego wszyscy ją odrzucają. Siedziała zamknięta w małej budce,prawie do wieczora. Nagle uświadomiła sobie, że nie ma gdzie zanocować. Ruszyła w poszukiwaniu noclegu. Wszędzie jednak mówiono,że nie szukają lokatorów. W końcu natrafiła na napis "Wynajmę pokój". Zapukała do drzwi. Otwarła  miła pani.
- Dzień dobry mam na imię Julia,chciałabym wynająć mieszkanie - rzekła dziewczyna.
- Dzień dobry. Tak się cieszę,że ktoś odpowiedział na ogłoszenie.
Po krótkiej rozmowie kobiety się porozumiały. Starsza pani podsunęła umowę do podpisania.
- Tak bardzo jestem wdzięczna,że będę miała gdzie mieszkać. Już straciłam nadzieję. Wszyscy się ode mnie ostatnimi czasy odsunęli. - rzekła dziewczyna.
- Dlaczego tak się stało? - z zainteresowaniem zapytała lokatorka mieszkania.
- Nie wiem. Stało się tak po tym,gdy po śmiertelnym wypadku mojego brata trafiłam do szpitala.
- Jak to,odsunięto się od ciebie,kiedy potrzebowałaś pomocy? Jak tak można? W jakim byłaś szpitalu?
- W psychiatrycznym - odpowiedziała Julia.
- Co takiego? Dlaczego nie powiedziałaś o tym na samym początku? Wynoś się. Nie chcę mieć do czynienia z żadnym wariatem - takiego krzyku dawno nie słyszano w tej kamienicy.
- Dlaczego pani mnie wyrzuca,co ja takiego zrobiłam?
- Idź precz. Wyjdź tak,by nikt cię nie widział. Nie mów nikomu,że ze mną rozmawiałaś. Nie chcę,by ktokolwiek śmiał się ze mnie i obgadywał mnie,że utrzymuje kontakty z pomyleńcami.
                                                           
                                                                                                      Zdjęcie Katarzyna Tkacz

wtorek, 28 lutego 2012

Od kilku tygodni żył tym dniem.
Z radością patrzył w przyszłość.
W głowie układał plany.

Dzień przed osiągnięciem pełnoletności,
wrócił ze szkoły i pobiegł na strych,
by pogrzebać w przeszłości.

Otworzył ciemnozieloną teczkę,
Wyjął z niej akt urodzenia.
Po przeczytaniu metryki skulił się.

Zobaczył personalia rodziców.
Nazwiska i imię ojca,zgadzały się.
Imię matki,było imieniem jego siostry.

sobota, 25 lutego 2012

- Uratować może ją tylko cud - rzekł lekarz stojący nad kobietą,podłączoną do respiratora. Każda śmierć człowieka,mogła oznaczać dla niej życie. Miała tylko jego. Czuwał nad swoją narzeczoną kilkanaście godzin dziennie,trzymając za rękę i czytając na głos,codziennie inna książkę. Nienawidził się za to,że patrząc na ludzi przechodzących obok pytał:
- Dlaczego nie umieracie?
Mijały dni. Dziś przyszedł później. Kiedy tylko przekroczył próg sali zobaczył pielęgniarki i lekarzy,przy swojej Miłce. Podszedł do niego doktor,zaczął szeptać:
- Prawie ja straciliśmy. Zostały jej najwyżej dwa dni,niech się pan z nią pożegna.
Chłopak pocałował swą ukochaną w policzek,chwycił za rękę,a z jego ust wypłynęło zdanie:
- Pamiętaj,że zawsze będę Cię kochał.
Po tych słowach wybiegł z twarzą mokrą od łez. Po chwili w pokoju w którym leżała,można było usłyszeć trzask i pisk samochodu. Pół godziny później dziewczyna była już na stole operacyjnym. Znalazło się serce. Po setkach godzin spędzonych w szpitalu otrzymała największy dar. Gdy tylko mogła wyjść do domu,pojechała do swojego narzeczonego. Siedziała przy nim do wieczora. Wychodząc,zamknęła bramę cmentarza.
Katarzyna Tkacz